Foto: Douwe Baert
Sommige mensen laten zich niet regisseren en dat is maar goed ook, zo ook Govert De Kok. Terwijl een opname van het programma CollegeTour met Ahmed Aboutaleb in de hoofdzaal van Trianon bezig was, sprak ik met een van de directeuren. Samen met Gideon Boer is De Kok eigenaar van Bioscopen Leiden achter de coulissen.
Via een zijdeur, waar ik al honderden keren ben langsgelopen als normale filmbezoeker maar die mij nooit was opgevallen, kwamen we in een trappenhuis en liepen we naar boven richting zijn kantoor. Voor je een interview begint is het belangrijk om even kennis te maken met degene die je gaat interviewen en hem te laten landen. Hoewel ik zelf er niet zo’n grote fan van ben, begon ik daarom met wat small talk op de trap.
Passie voor De Geus
Ik vroeg even hoe het stond met de plannen voor De Geus, het nieuwe gebouw in ontwikkeling naast het station. Daar zou namelijk ook een bioscoop in komen, dus ik was wel benieuwd hoe het er voor stond.
Wat voor mij small talk en de inleiding tot het gesprek was, was voor Govert een project met hoofdletter P. En terecht. Ik had direct door dat het project stond voor iets groters bij de directeur van de bioscopen. Het was zijn Passie, met hoofdletters P, A, dubbel S, I en E en een paar uitroeptekens erbij. Niet eens vanwege de passie die deze man voor films heeft, al heeft hij die zeker ook, maar omdat hij het project ziet als een sleutelmoment in de ontwikkeling van onze sleutelstad.
Film is een beleving
Naar de film gaan is volgens De Kok namelijk een beleving. Het draait om de film, maar net zo veel, misschien wel meer, om het comfort, het sociale aspect en de ervaring an sich. Een politicus zou de term verbinding gebruiken. Film is in die zin slechts het middel voor De Kok, “maar wel bij uitstek het leukste middel”.
Intussen had De Kok een groot scherm in zijn kantoor aangezet en de visuele plannen van De Geus erbij gehaald. Een cynicus zou naar de plannen van De Kok kijken en luisteren en waarschijnlijk denken dat dit het standaardverkooppraatje is van een voormalig salesmedewerker.
Af en toe met een journalist praten
En ook al is dat daadwerkelijk wel de achtergrond van De Kok, druipt de oprechte passie door in zijn woorden. Hoe liefdevol hij praat over de plannen, de programmering en zijn medewerkers is geen acteerwerk. Hij corrigeert zichzelf standaard als hij het over “zijn” bedrijf heeft. Nog voor de zin af is, is het “ons” bedrijf.
Hij verwijst dan naar zichzelf en Gideon Boer, zijn compagnon. En tevens beste vriend die hij letterlijk al sinds de zandbak kent. Hoewel hij wel toevoegt dat “het soms ook lastig kan zijn om met je beste vriend te werken”, hoor je in al zijn bewoordingen over Gideon hun vriendschap, trots en waardering terug. Ze doen dit samen. De Kok moet alleen af en toe met een journalist praten, grapt hij.
Foto: Douwe Baert
Jan Boer
Gideon en Govert zijn als broers, vertelt hij. Hij wijst op een schilderij in het kantoor van de vader van Gideon, Jan Boer. “Wij zetten voornamelijk het werk voort van hem als culturele ondernemers voor de stad, maar dan op onze eigen manier en toekomstbestendig.”
Hoe De Kok praat over zijn werk, de bioscopen en ondernemingen, voelt het als een familiebedrijf. In de geest van Jan Boer, maar zeker ook voor de Leidse gemeenschap, misschien wel Leidse familie als geheel.
T’is maar eens per jaar
We komen te spreken over mijn favoriete film van het jaar. T’is maar eens per jaar. Het was commercieel ook een enorm succes, vertelt De Kok met trots. “Het is niet normaal wat die film heeft bereikt. De documentaire ontving een Kristallen Film, omdat het meer dan tienduizendd bezoekers trok. Er zijn jaren bij dat die film niet eens uitgereikt wordt en zij halen het op basis van bezoekers uit een stad met de regio eromheen.”
“Dit is een perfect en recent voorbeeld, maar we kunnen zoveel als stad. We moeten echt af van het Calimero-complex en dat we maar de 21e gemeente zijn van het land. We zijn de oudste universiteitsstad, we hebben een prachtige binnenstad, er loopt zo ontzettend veel talent hier rond. We moeten alleen durven en samenwerken, maar dan zijn we als Leiden tot zoveel in staat.”
Geen film te zien
Hij ziet ook de wil en de liefde van mensen. “Ik ga je nu iets vertellen, waar ik sinds kort pas over kan praten zonder te huilen. Tijdens Corona heeft 75% van de mensen met een Cinnevillepas deze aangehouden. We waren dicht. Er was geen film te zien. Dat deden mensen uit steun en liefde voor ons als bedrijf, maar vooral ook voor Leiden als stad. Daar ben ik wel echt trots op.” Hoewel hij het dit keer droog houdt onderdruk ik nu zelf een opkomende traan.
De Kok is iemand die zich niet laat regisseren. Het is een man met een visie, die het ook weet te verkopen. “De Gamma verkoopt geen boren maar gaten”, vertelt hij mij. Zo is het ook met films. Het gaat niet om het product, maar wat je ermee doet of wat het met jou doet. Op zichzelf staand zijn het bewegende beelden, maar het kan je raken of vermaken. Zo is het ook met de plannen voor De Geus. Een cynicus zou zeggen dat het wat stenen op elkaar zijn, maar het is ontwikkeling voor onze stad. Deze kennismaking met Govert De Kok was op zichzelf staand een woordenwisseling, maar net als na een goede film liep ik Trianon uit vol inspiratie en bewondering.
