Foto: Lama Waaien
Voor een nieuwe dichtbundel duikt Tristan in vijftien jaar aan losse teksten, notities en observaties. Het project voelt minder als iets nieuws maken dan als iets terugvinden dat er al lang was. Dat past bij de manier waarop hij altijd werkt: luisteren naar wat er al bestaat.
Tijdens een reis via Thailand naar Australië loopt hij als kind een tempel binnen en gaat, zeven jaar oud, zonder uitleg naast een rij boeddhistische monniken zitten. “Het kwam me zo bekend voor,” vertelt hij. Terug in Nederland doet hij hetzelfde op het schoolplein. Zijn klasgenoten hebben daar een minder mystieke verklaring voor. Laat maar zitten, laat maar hangen, laat maar waaien.
Jaren later, wanneer hij online een nickname nodig heeft, blijft de bijnaam hangen: Lama Waaien. “Het betekent voor mij eigenlijk: laat maar los. Het komt allemaal wel.”Die houding blijkt achteraf geen grap maar een werkwijze.
Casio-keyboardje
Muziek komt al vroeg, maar niet meteen soepel. Zijn eerste instrument is een klein Casio-keyboardje, gitaarlessen volgen pas op zijn dertiende. Die werkten vooral frustrerend. “Na drie jaar speelde ik nog steeds ‘Old MacDonald Had a Farm’, terwijl ik gewoon blues wilde leren.” Hij stopt zelfs een tijd helemaal. Pas wanneer hij zonder regels begon te experimenteren wordt muziek weer interessant: blues, punk, rock en uiteindelijk basgitaar.
Inmiddels noemt hij zichzelf geen gitarist of bassist meer. “Ik noem mezelf muzikant. Als het geluid maakt, zit er muziek in.” Dat bedoelt hij letterlijk. “Je kan een raam openzetten, naar straatgeluid luisteren, zelfs naar een bouwplaats. Heipalen, machines – dat is ook een compositie.”
Improvisatie is daarbij geen genre maar een houding. “De eerste take is vaak het puurst maar misschien niet het mooist. Hoe rauwer, hoe echter.”
Improvisatie
In 2007 verhuist hij voor de liefde naar Leiden. Hij denkt een jaar te blijven, maar belandt al snel in de toen actieve kraakscene en wordt vrijwilliger bij Bar & Boos aan de Koppenhinksteeg. “Vrijwel iedereen die ik nu ken, kan ik terugleiden naar die plek.” Wanneer rond 2010 podia en ateliers verdwijnen door ontruimingen moet de scene opnieuw beginnen, in tijdelijke ruimtes en geïmproviseerde locaties: “Met weinig middelen kan je heel veel maken,” zegt hij. “Houtje-touwtje en veel vrijwilligers, maar het werkt.”
Uit die periode groeit een improvisatiecollectief van zeventien muzikanten en uiteindelijk ook de maandelijkse jamsessies die hij nog steeds organiseert op de Fruitweg. Er is geen repertoire en meestal geen voorbereiding. “Je weet nooit wat er gebeurt. Dat is juist de lol.” Inmiddels ziet hij een nieuwe generatie muzikanten eigen sessies opzetten. Dat klinkt niet als nostalgie, eerder als opluchting. “Dan voelt het een beetje als taak volbracht.”
Naast muziek beweegt hij voortdurend tussen disciplines. Hij volgt ooit de Fotoacademie, maakt films en organiseerde tien jaar lang het ipsYlon Festival waar muziek, dans, schilderkunst en poëzie door elkaar lopen.
Dichtbundel
De dichtbundel waar hij nu mee bezig is, ontstaat uiteindelijk bijna per ongeluk. Zijn laptop gaat kapot en hij heeft plots geld nodig voor een nieuwe. “Niemand koopt nog cd’s, dus ik moest iets bedenken.” Hij begint oude mappen door te kijken en vindt vijftien jaar aan losse teksten, veel geschreven rond het ipsYlon Festival. Publiceren is nooit het doel geweest. “Eerst moet het eruit,” zegt hij. “Pas daarna mag iemand het zien.”
De gedichten bewegen tussen fantasie en observatie, maar ook wetenschap duikt op. Dat komt doordat hij ooit regelmatig op wetenschappelijke conferenties belandde en woorden begon te verzamelen omdat ze mooi klinken. “Wetenschappers en dichters doen eigenlijk hetzelfde,” zegt hij. “Ook zij zoeken woorden om de werkelijkheid te omschrijven.”
De bundel voelt daardoor niet als een nieuw begin maar als herkenning. Alles wat er al die tijd was, krijgt een vorm. Muziek, film en poëzie blijken geen aparte bezigheden maar variaties op dezelfde manier van werken: aandacht, reageren, ruimte laten.
Shots in the dark
Door Lama Waaien
But isn’t that the whole point of this medium?
To plaster your world up on your screen,
in your data stream?
My world contains more than 280 characters
The freaks and the nerds
the geeks and the derps
the squares and the birds
all those left out of the herd.
Shots in the dark
With no love lost
The only way to get the underdog above,
Is to flip the thing over
Create a whole lotta fuzz
Get together. Move on up
Get in
with the Love Buzz
But then the reality check
Stabbed in the back
and kicked when down
Got picked on
and then dropped
like an unwanted class clown
Feel that shiver down your spine
Feel that pain to the bone
I’m just looking for a pen like some de-penned dependent writer down the deep end with a giant writersblock on ball and chain.
Even if you’re Pete Townshend
you just “Can’t Explain”!
