Foto: Roeland van Schaik
Afgelopen week werd ik halsoverkop uitgenodigd voor de voorstelling Golden Oldie, een van de eerste voorstellingen in het lustrumjaar van theatergroep Ontzettend Nodig (ON). Zonder al te veel voorkennis liep ik theater Imperium binnen, wat achteraf misschien wel de beste manier bleek om deze avond te beleven. Want wat volgde was geen strak afgelijnde voorstelling, maar een chaotische en interactieve avond.
Het begon gelijk goed
Vanaf het moment dat we de zaal binnenliepen was al snel duidelijk: “Ojee, dit is niet een normale voorstelling”. De leden van ON zaten zelf in het publiek en applaudisseerden uitbundig, terwijl wij als publiek op het podium werden geplaatst. De verrassing was groot en hier en daar klonk een nerveus lachje.
Een van de presentatoren gaf aan dat er een ‘uitverkorene’ onder de mensen uit het publiek zat. Via een soort Wie is het?-spel zou deze persoon worden aangewezen. Uiteindelijk mocht de uitverkorene een nummer kiezen dat aan een rek hing. Dat nummer bepaalde vervolgens welk spel er gespeeld zou worden.
Persoonlijk hoopte ik dat ik vooral dat ik niét de uitverkorene zou zijn. Ik had me namelijk voorgenomen de avond kritisch te bekijken om deze review te kunnen schrijven. Gelukkig bleef ik buiten schot en kon ik opgelucht vanuit het publiek meedoen met de warming-up. De rest van de avond heb ik niet meegedaan met de interactie. Jammer voor mezelf (ik doe al theater sinds ik klein ben), maar vanaf de stoelen was het minstens zo hilarisch om alles te volgen.
De Leidse Lama’s
In de 2,5 uur durende voorstelling werden verschillende improvisatiespellen gespeeld. Telkens werden er een paar ON-leden en een aantal mensen uit het publiek gevraagd om het podium op te komen. Wie ooit De Lama’s heeft gezien, herkende de spellen meteen: van de doventolk tot de datingshow, alles kwam voorbij.
Omdat alles volledig geïmproviseerd was én mensen van allerlei acteerniveaus meededen, ontstond er een heerlijk chaotische dynamiek. Dat leverde een avond vol onverwachte wendingen en scherpe momenten op. En natuurlijk wisten de spelers zelf ook niet wat er ging gebeuren.
Lustrumjaar Ontzettend Nodig
ON viert dit jaar hun 25e lustrum, en dat was te merken. De zaal zat vol met oud-leden, wat zorgde voor extra energie en enthousiasme. Want als er één groep mensen is die van interactie houdt, dan zijn het theatermakers. Dat leidde tot tal van leuke scènes.
Aan het einde van de avond was er een speciaal eerbetoon aan een persoon die lid werd van ON toen het nog in kinderschoenen en nu al heel wat jaar voor ON het voorzitterschap vervult. Er werd volop gezongen en het publiek kreeg ruimte om herinneringen te delen. Als niet-ON’er was dit deel minder relevant, maar het was duidelijk waarom dit moment belangrijk voor de groep.
Het lustrumjaar is pas net begonnen, maar er worden gelijk grootse plannen aangekondigd. Dit jaar werkt ON toe naar een ambitieus bucketlist-item: een volwaardige voorstelling spelen in de Leidse Schouwburg. Na deze avond ben ik benieuwd waar dat toe leidt. Ik denk dat ik de groep voorlopig in de gaten ga houden!
